Compleet afzien!!!

Vandaag is de laatste dag in Arequipa, mijn bus richting Cusco vertrekt pas om half 9 deze avond, een mooie gelegenheid om mijn blog bij te werken.

Het laatste bericht kwam van Huacachina. Om eerlijk te zijn had ik het na de eerste dag al gezien. De duinen zijn geweldig mooi maar het plaatsje zelf heeft weinig te bieden, het is een Party Place, met ontzettend veel toeristen. Een plek die ik waarschijnlijk meer gewaardeerd zou hebben na wat langer gereisd te hebben. Mijn plan was om na mijn excursie van de Ballestas eilanden alvast mijn reis richting Nazca te plannen. Dit in plaats van 3 nachten in Huacachina te blijven. Maar plannen zijn er om gewijzigd te worden zo ook deze.

Ik zal bij het  begin beginnen. De eilanden waren zeer indrukkwekkend. Ik heb nog nooit zoveel vogels, pinguins en zeeleeuwen bij elkaar gezien. Als je in de buurt van de eilanden komt ruik je gewoon de ammoniak lucht van al de dieren die er leven (een bekende geur voor iedereen die met vogels werkt). Voordat de trip begon kregen we een flyer uitgereikt met daarop de do's and dont`s. Voor de dierenkenners onder ons een duidelijk iets, niet schreeuwen, klappen of op welke manier dan ook de dieren stress aanjagen. Helaas was onze gids meer uit op spectaculaire foto`s, wat totaal tegen het advies op de flyer indruisde (bijvoorbeeld:  schreeuwde hij PINGUINO, PINGUINO bij het zien van de eerste pinguin op het eiland; en OPEN YOUR MOUTH, OPEN YOUR MOUTH, gepaard met klappen, naar een mannetjes zeeleeuw die lag te zonnen op de rots). Dit was het eerste moment in Peru dat ik me daadwerkelijk geërgerd heb aan iets of iemand. Ik denk dat dit komt door mijn dierwelzijn achtergrond, want niemand anders in de boot leek zich ongemakkelijk te voelen bij de situatie. Ik heb me op de terugweg dan ook serieus afgevraagd of ik in dit geval misschien de snob ben (deze gedachtegang kwam mede door het boek Platic Panda`s van Bas Haring dat ik gelezen heb voordat ik vertrok). Toch heb ik nog steeds de overtuiging dat wanneer je in de leefomgeving van een ander bevind (mens of dier), dat je dit behoort te respecteren en je je behoort te gedragen naar de leefregels van de ander. De boottocht duurde ongeveer 2 uur, ondanks de gids heb ik echt wel genoten van de dieren en hun leefomgeving. Het is vrij opmerkelijk dat zoveel dieren zo dicht bij elkaar kunnnen leven.

Terug in Huacachina werd ik aangesproken door een van de jongens van de Travel Agencies, die overal in het plaatsje te vinden zijn. We raakte aan de praat en hij gaf me een mooie prijs voor de Sandbuggy/Sandboarding tour in de duinen voor diezelfde avond. Ik was eerlijk gezegd lichtelijk cynisch over deze tour, hoe speciaal kan het nou eenmaal zijn als echt IEDEREEN deze tour doet. Maar ik kom volledig terug op deze gedachtegang. Het was fantastisch!!! En dat is niet overdreven, ik had een tour voor 2 uur. De duinen waren inmens en voor het eerst begreep ik een beetje wat de mannen en vrouwen van de Dakar rally moeten doorstaan. Als je de duinen niet kent rij je jezelf hardstikke dood, zo simpel is het. De uitdaging is dat je niet ziet wat er zich achter een duintop beving. In sommige gevallen is het gewoon een zandvlakte, maar in andere gevallen is het een steile helling. Als je in het laatste geval iets te fanatiek over de top gaat dan wordt het koppeltjeduikelen...Het was echt heel spectaculair. De Sandboarding was ook zoveel cooler dan ik verwacht had (wist even geen andere zelfstandignaamwoord). Je hebt 3 manieren om de duinen af te gaan, zittend, liggend op je buik of staand. Ik koos voor liggend aangezien ik nog nooit op een board gestaan had en graag al mijn botten wilde heel houden. Ik heb foto`s gemaakt van de hoogste duin waar we afgingen, ik zal deze nog proberen te uploaden, het ging echt inmens hard. Dit kon je zelf regelen, als je je benen wat omhoog bracht dan werd de snelheid hoger. Na het Sandboarden was het de zonsondergang aanschouwen in de duinen en daarna aan de PISCO SOUER (echt ik ga dit drankje importeren zodra ik terug ben in Nederland, zo lekker!!!). De dag erop ben ik samen met een jongen van de Travel Agency naar Ica geweest. Een treurig stadje waar de schade van de aardbeving van een aantal jaar terug nog goed zichtbaar was.

Afzien Deel 1:
De dag erop was het tijd om naar Nazca te gaan. Nu kan ik de titel wat beter verklaren, het was afzien. Zoals jullie allemaal weten heb ik een hekel aan vliegen. Nu werden we in een vliegtuigje gezet met 4 toeristen (inclusief mijzelf) en 3 piloten. De turbelentie viel gelukkig mee  en ik heb bijna alle figuren kunnen zien. Het was vooral in het begin lastig om ze te vinden omdat je eigenlijk niet weet waar je naar kijkt. De woestijnoppervlak (een van de droogste ter wereld) is vol met lijnen en figuren die door de Nasca's zijn aangebracht. Het was bizar om er overheen te vliegen. Het was een wens van me die uitgekomen is. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk foto`s te maken maar vooral aan het einde van de 30 minuten durende vlucht werd dat een uitdaging. Het draaien van het vliegtuig werd me iets te veel, maar ik heb me groot gehouden . Recht voor je uitkijken en concentreren op de piloten. Toen we op de grond waren had ik ongeveer de rest van de dag nodig om uit te brakken. Werkelijk, deze vlucht zal ik nooit meer vrijwillig maken, maar ik ben wel super happy dat ik het ervaren en gezien heb. Deze kan afgevinkt worden van mijn lijstje.

De Nasca dag was vrij pittig. `s Ochtends vroeg op om de lijnen te zien, om 11 uur de vlucht en dan vervolgens tot 21:00 wachten op de bus richting Arequipa. Dit was mijn eerste nachtrit en het beviel prima. Tot mijn verbazing waren niet alle wegen geasfalteerd (de verbinding Nazca - Arequipa is een veel gebruikte verbinding). Ondanks dat ging de rit prima en kwam ik redelijk fit aan in Arequipa. In Arequipa heb ik al snel mensen leren kennen om de stad mee te zien. En ik heb me over laten halen om El Misti te beklimmen (http://en.wikipedia.org/wiki/El_Misti). 

Compleet Afzien Deel 2:
Waar ik dacht dat vliegen over de Nasca lines afzien was, was deze klim onbeschrijfelijk zwaar. Een uitdaging voor mezelf. Niet alleen om op de eerste dag 1000 meter te al hikend te stijgen naar het basiskamp maar ook om vervolgens tegen de gids te zeggen dat je niet mee gaat naar de top omdat je er gewoon niet klaar voor bent. Een leerzaam moment. Een korte omschrijving van de klim. We startte op 3500 meter om daarna te stijgen tot 4500 meter. Dit kostte ons ongeveer 7 uur. Het is ongeloofelijk wat de ijle lucht doet met je fysieke gesteldheid. Nu ben ik niet volledig afgetraind maar ik ben wel redelijk sportief ingesteld. Het was dan ook in het begin vooral frustrerend dat je sneller wilt, aansluiting wilt houden met de voorste groep maar dat het gewoon niet lukt om sneller te gaan. En dit is niet een gevalletje van aaah even op je tandjes bijten. Je moet je overgeven aan de berg, aan de lucht en aan je fysieke gesteldheid. Het bereiken van het basiskamp was echt een overwinning op mezelf. Ik merkte wel dat ik me niet helemaal goed voelde en ik begon steeds meer hoofdpijn te krijgen, wat een duidelijk teken is van hoogteziekte. We werden om 01:00 gewekt voor het tweede deel van de beklimmen naar de top van de vulkaan. Ik heb toen besloten in het basiskamp te blijven omdat ik geen risico wilde nemen met mijn hoogteziekte en ook omdat ik de andere hikers niet wilde dwars zitten, stel dat ik weer af moest dalen. Gelukkig heb ik erna nog redelijk geslapen. Rond een uur of 11, toen de andere weer terug waren, was ik zodanig geacclimatiseerd dat ik de klim wel aandurfde maar dat ging uiteraard niet meer. Op de weg terug had ik gemengde gevoelens. Zoals jullie weten wil ik altijd winnen en heb ik een hekel aan om mijn zwakte te erkennen laat staan uit te spreken. Maar nu was ik verslagen door een berg. En om eerlijk te zijn had ik er wel vrede mee (de klim was super mooi, ontzettend heftig, en zelfs ondanks dat ik de top niet gehaald had zeker bevredigend).
Toen we terug kwamen bij de hostel vertelde ik aan een van de medewerkers wat er gebeurd was. Ze zei ow dat is helemaal niet erg, de eerste keer dat je op zulke hoogte gehiked heb. Het is al super knap dat je het basiskamp bereikt hebt. Dat was wel een opsteker.
Het afdalen was trouwens gebeurd in ongeveer 2 uur. Het was een heel apart gevoel. Als je diep ademhaalde leken je longen weer uit te zetten naar normaal volume. Alsof ze door de hoogte vacuum gezogen waren.
Een unieke ervaring, zowel fysiek als mentaal en een goede voorbereiding op Macchu Picchu en Bolivia. Ik denk dat ik vooral mentaal veel geleerd heb, het afzien, het opgeven en toch het gevoel van trots te hebben, terwijl ik van te voren het als falen gezien zou hebben als ik de top niet zou bereiken. De les was dat het erom ging wat ik persoonlijk fysiek en mentaal aankon. Niet zozeer de prestatie vergelijken met die van andere (iets wat ik normaal gesproken altijd doe) maar de prestatie vergelijken met je eigen prestatie dusver. Iets om trots op te zijn.  

Een heel verhaal maar nu zijn jullie weer op de hoogte. Ik ga proberen mijn foto`s te uploaden. Ik ga zo even lunchen om daarna mijn eigen reisdagboek bij te schrijven want ook daar heb ik nog geen tijd voor gehad. Volgende stop is Cusco en de Inca Trail (next thing on my to do list). Daarna ga ik naar het zuiden, Puno, om vanaf daar de oversteek te maken naar Bolivia. Met een beetje geluk tref ik daar een mede reiziger die ik hier in de hostel heb leren kennen om de eerste week van Bolivia mee door te brengen.

Ciao Ciao

Leaving Lima

Dear Friends and Family,

First of all, this time I write in English for my dear family and friends abroad. Second, thank you for all your nice messages.

Today I have left Lima and got the bus to Ica (south from Lima). The bus took almost 5 hours to arrive in Ica. Ica is a city in the desert and it is bloody hot. Eventhough it is the raining season I haven´t seen one singe rain drop. Apparently it hardly ever rains in Lima not to mention Ica. In Ica I shared a taxi with a couple from Switserland to Huacachina, it only took like 5 minutes and now I´m at the hostel Desert night or something like that. Huacachinco is an oasis in the desert. Seriously, an oasis like you see in the Walt Disney movies. It´s surrounded by dunes/duinen (don´t know if the spelling is correctly) which are used for Sandboarding (It´s like snowboarding only than on sand) and are incredibly high. In the middle there is a little lake which is surrounded with houses. It is so tiny and very touristic that I have to get used to it after being Lima. I won´t stay for long tough, it is just a place to stay at as starting point for some excursions.

About Lima by the way. It was AMAZING!!!! The hostel was really cool, the owner was so helpful (he even tried to help to overcome my fear of speaking Spanish, he said I knew a lot but that I´m to shy to speak) and I met some nice people. I was amazed how easy it was to go wander around by myself. The area of the Hostel, Miraflores was a wonderful area to recover from my flight. It´s super safe and I mean really really safe. Maybe even safer than Eindhoven. There are cops and guards everywhere. It was very clear that the tourist industry had kicked in and that Lima wants to make sure that nothing happens to the people visiting the city. Beacause Miraflores is the rich part of Lima they can affort so many police. If you go to Barranco or Downtown then it is less safe.

Anyway the first day I went to the sea and I met a guy named Pablo. He is an Peruvian livng in the USA. We started talking and he offered me to show me Miraflores. It was absolutely the best first day I could hope for. We went walking (for more than 4 hours, I got burned terribly because I am sometimes a bit stubborn/eigenwijs). I have stand in the Pacific Ocean WOOOOHHH...and we ate the traditional meal Ceviche, which is fish coocked in Lime (they use Lime on almost everything), drank Peruvian beer and had a lovely fish soup with crab. The place where we ate was great, it was a harbour. Every morning the fishermen go out in there little boats catching fish. They bring the fish back and the men on the shore take the fish and place them in freezer truck. Which is not cooled by airco or anything but with real ice. We were there when they where working. So for lunch we had the fish that was catched that morning. Getting food more fresh than that is not possible. (By the way that is also the reason why people in Lima only eat fish during lunch. Because of the weather it is difficult to keep it fresh, so instead of putting energy in that they eat fresh fish at lunch, and in the evening it´s Carne.) Afterwards we spend the rest of the day on the beach and in the evening we had dinner in one of the restaurants near the Kenedy Park. There I drunk the Peruvian specialty Pisco souer. Which is a very fresh alcholic drink, with....you might guess it Lime.

The second day I went to the Huaca Puccllana which are Pre-colombian ruins (ruïne). I got some history lessons which was really interesting. I refer to Wikipedia if you are interested in this http://en.wikipedia.org/wiki/Lima. It´s to much to write here. What I found the most interesting part which I would like to share with you at home is that before the period of the Inca´s there where many other tribes, with each there traditions, I never even thought of this. The guide compared the Inca´s to the Romains, they just took over everything. However they build on the knowledge of the tribes they conquered. When the Spanish came they destroyed many things because the Spanish like to show how much better they were than the Inca´s (he compared this with the Moslims...a dangerous comparison if you do that back home I think). The way the Spanish treated the indigious people was horrible and not really clever because some vital knowledge got lost. For example the way the Inca´s and Pre-colombian tribes build there homes and temples. Peru is subject to earthquakes. The amazing thing is that the old structures of the old tribes all survive these earthquakes, while the people nowadays strugle to build structeres that can survive these natural disasters. The guide told that some renovated work had collapsed with the last huge earthquake in 2007, while the old structures remained undamaged. How amazing is that! At least I was very impressed. So many more things where told (like it will take another 20 year to expose the rest of the temple) but I won´t bore you with that.

I decided to leave Lima a day sooner than originally booked. The only interesting part that was left was the old town which I did yesterday. First time alone with public transport, that was a fear to overcome. But it went pretty well and I felt quite comfortable. I managed to get to the main square in Lima downtown with common scence and reading the map. I was pretty pleased with myself . The square was busy with workers to clean up the mess from the Dakar rally. I walked around and then a funny thing happened. A Peruvian guy came up to me and asked me why I came to Peru and what I thought of Lima. We started talking and I asked him if he would like to show me his city (I noticed that Peruvian people are really proud of there country and really enjoy talking about it, so why not hook up with them to get a better insight of the city and country). Enrico showed me around, how perfect is that! So I got to know Lima pretty well, we talked about the economics, the history, the future, the demonstration that was happening that day, and so on (all in English by the way, my Spanish is however in progress). We also went to Barranco which is the artistic area in Lima and we watch the sunset (not in any romantic way!!!) on the clifs in Barranco which was also pretty cool. The Peruvian guys are really gentlemens (at least the two I met), he walked me back to the main street of the hostel. A great last day in Lima.

So today Huacachina, I booked a tour to the islands of Ballestas for tomorrow (seals and piguins) and I will probably also go into the dessert with a buggy the day after. Than I will leave to go to Nasca. I´m a bit scarred about that because the plans are so small ieeeeeeeeek. But I just have to see the Nasca Lines, so I have to put my fears asight for just 2 hours or so. I will probably stay only one day in Nasca and take the overnight bus to Arequipa. This is the second city in Peru. They advised me to go there to get used to the high altitudes before I go up to Cusco. Arequipa lies on 2300 meter by the way.

So to finish off. Lima was a great experience I could tell so much more, about the traffic, the mini buses, the crappy taxi´s, the honking (toeteren van de auto) culture (I´m convinced they really have one! Our gouverment would be shocked how much they honk), that being blond means plenty of attention, the gap between rich and poor, how they treat animals, about the food, the annoying Americans all except one (sorry had to say that), the nice Australians, the remains of the earthquake and so so much more. So many things that happened so many impressions. It´s really amazing and it gives me a feeling of self-confidence (is that proper English?)for the rest of my trip. Well I´m going to have some dinner and enjoy the evening sun, what´s the weather there by the way? Did  the winter finally kicked in? Ow about the pictures I will try to upload some in the near future.

Adios Amigos,

Voor de mensen die niet zo goed in Engels zijn, check google translate. Voor een globale vertaling van dit verhaal.

Ola mes Amigos

Jajaja, vandaag is het dan eindelijk zover. Na een reis van ongeveer 24 uur ben ik aangekomen in Lima, Peru. Maar ik zal even vanaf het begin beginnen. Gisteren (12 januari) hebben mijn ouders en een goede vriend van mij me weggebracht naar Schiphol. Na 10 minuten op de luchthaven was ik mijn paspoort al kwijt. Hoe ik dat voor elkaar gekregen heb weet ik echt niet. De afstand tussen het pakken van mijn paspoort uit mijn tas en het ding vervolgens verliezen was ongeveer 20 meter. Heel handig. Gelukkig waren sommige mensen oplettender dan ik dus werd mijn naam door de intercom geroepen met het verzoek naar de informatiebalie te gaan. Mijn 1 minute of fame op Schiphol. Het bleek dus dat iemand mijn paspoort netjes had afgegeven en dat ik het bij de marechaussee kon ophalen. Daar kreeg ik even een standje dat ik toch echt beter moet opletten. Ja meneer dat beloof ik u bij deze plechtig.

Na wat rondgehangen te hebben op Schiphol was het tijd om afscheid te nemen. Nooit leuk en ik ben ook absoluut niet goed in dat soort dingen. Dikke knuffels en kussen, stoer je tranen proberen binnen te houden, je kent dat wel. Nog een keer diep adem halen en dan door de beveiliging. Ik netjes mijn tas en alles op de band gezet, duurde het in totaal 15 minuten ofzo voordat mijn tas er aan de andere kant weer uitkwam. Vervolgens kwam er een mevrouw naar me toe met het verzoek of ik mijn tas open wilde maken. Een voor een werden echt al mijn spullen eruit  gehaald. Volgens de dame had ik teveel losse spullen in mijn tas waardoor het een grote blur was op de scan. Dus alles weer apart er doorheen en toen maar weer inpakken.

Zoals jullie wel weten ben ik niet echt een grote fan van in het vliegtuig zitten. Maar omdat ik heb besloten low budget te gaan reizen heb ik maar een vlucht gekozen waar ik maar liefst 3x in en uit het vliegtuig moet, dus 4x opstijgen en landen!!! Even kort mijn route: Schiphol - Frankfurt - Santo Domingo - Panama - Lima. De eerste vlucht was een kleine ramp. Mega veel turbulentie. Ik weet niet of iemand die beelden op het journaal had gezien toen de vliegtuigen op Schiphol probeerde te landen met die enorme wind. Nou, ik zat in zo´n vliegtuig. Dus ging het niet alleen een beetje op en neer maar ook  van links naar rechts. Heerlijk. Gelukkig waren de andere vluchten vrij rustig en ik heb het zelfs voor elkaar gekregen om tussen Panama en Lima wat te eten. Het was trouwens wel even spannend met het overstappen bij Frankfurt. Ik dacht dat ik alle tijd had, dat was dus niet het geval. Dus moest ik van de ene kant van het vliegveld volle sprint naar de andere kant. Helemaal bezweet door de douane, ieek. Maarja ik had het in ieder geval gehaald.

En ja als je eenmaal in het vliegtuig zit dan heeft het weinig zin om je nog druk te maken. Dus muziekje op, kussentje om mijn nek (broer en vriendin daarvoor dank!) en zoveel mogelijk slaap proberen te pakken. Dit lukte aardig waardoor ik me nu niet helemaal verschrikkelijk voel. Op het vliegveld in Lima was het heel fijn dat er een kerel stond met het bordje met mijn naam erop. Als je namelijk uit dat vliegtuig stapt komt er gelijk een horde mensen op je af die allemaal iets van je willen. Dus vriendelijk iedereen vertellen dat je al een taxi hebt en dat je dus echt geen lift nodig hebt.

En ja nu zit ik hier dus. Net even naar de supermarkt geweest, dus helemaal goed. Dadelijk beetje lezen over Lima enzo. Ben hier trouwens prima ontvangen. Naja, dit was het dan weer even. Foto´s enzo komen vanzelf net zoals de andere verhalen. Wilde alleen even laten weten dat ik heelhuids ben aangekomen...

Knuffel en dat soort dingen

Michèle

ps. het is hier trouwens 30 graden, dus korte broek en shirtje...nice